Nirak ‘s BLOG

ครั้งนี้ ไปฟังเพลงไทย มั้งนะครับ ชอบเนื้อหาเพลง ทำนอง ทุกอย่างของเพลงนี้ครับ โดยมากแล้ว เพลงที่ผมชอบฟัง มักจะเป็นเนื้อหาที่ เปรียบเทียบ ความแตกต่าง ทำให้ได้คิด แล้วเพลงนั้นจะอยู่ในใจผมอีกนานครับ

เพลง : ปลาดาว เงาจันทร์
ศิลปิน : หนู มิเตอร์

มีชีวิตอยู่ ท่ามกลางคลื่นและลม
เหนื่อยใจเหลือจะข่ม ใต้ท้องทะเลวุ่นวาย
ในกระแสที่เวียนวกวน ท้อและเหนื่อยหัวใจ
เกิดเป็นปลาดาว แต่ไม่เคยพร่างพราวบนฟ้า

แต่เมื่อคลื่นสาด พัดมาเกยหาดขาว
ได้เจอแสงสกาว อาบแสงพระจันทร์ ผ่องพรรณนภา
เกิดเป็นรักละเมอ เพ้อครวญ ถึงพระจันทร์ล้ำค่า
อยากเป็นดวงดาวสักครา ได้เคียงข้างพระจันทร์

รู้ตัวว่ายังต้อยต่ำ แต่รักไม่เคยยั้งใจ
อยากจะคว้า ก็คงไม่ได้ไกลเกินจะฝัน
ทำได้เพียงเท่านี้ ใกล้ได้เพียงแค่นี้
แค่เหม่อและมองฟ้าไกล
รักเธอเพียงหมดใจ ได้ใกล้แค่เงาพระจันทร์

ทำได้เพียงเท่านี้ ใกล้ได้เพียงแค่นี้
แค่เงาบนน้ำเท่านั้น
ไม่มีสักวัน ที่พระจันทร์จะมองลงมา

จวบจนเช้า เมื่อแสงดาวเริ่มเลือนหาย
จันทร์ลาลับไปไกล ปล่อยทิ้งปลาดาวเฝ้ามองนภา
แดดเผาจนหมดเรี่ยวแรง แต่ไม่เคยวางสายตา
อยู่ตรงนั้นเฝ้ารอพระจันทร์ แม้ถูกเผาจนตาย

พักฟังเพลงด้วยกันครับ สร้างกำลังใจเพื่อ เิริ่มต้นสร้างสิ่งดีๆ อีกครั้ง
ขอบคุณเพลงเพราะ เนื้อหาดี ๆ ครับ อย่าลืมไปหาซื้อ หาฟังกันนะครับผม

ได้เวลา book blog ที่ผมรู้จัก และมักเข้าไปอ่าน อีกแล้วครับ เที่ยวนี้ จะเป็นของผู้สาวทั้ง 3 เว็บ blog เลยครับ โดยปกติ ไม่ค่อยบันทึก blog ของสาว ๆ เลย ถ้าจำได้ เรื่องราวลักษณะนี้เป็นอีกเรื่อง ที่หามาเขียน ยามที่ผมนึกอะไรไม่ออก ที่จะมาเขียน 555 ว่าไปนั้น

สำหรับ 3 เว็บ blog นี้ หลาย ๆ คงรู้จักและคุ้น ๆ กันอยู่แล้วล่ะ สำหรับผู้เล่น blog เขียน และอ่าน blog บ่อย

1.  www.ceemeagain.com

2. www.iamnadia.com

3. www.jidapa.in.th

ว่าแล้ว ก็ตามไปเที่ยวกับ blog ทั้งสามได้ตามสบายครับ เว็บ blog น่าสนใจครับ มีอีกเยอะครับ แต่สำหรับผมก็พยายามเลือก blog ที่ผมเองมักเข้าไปอ่าน เข้าไปชม จริง ๆ หลาย ๆ blog เขียนได้น่าอ่าน จนอิจฉา เพราะผมเอง ไม่ค่อยได้มีโอกาส ทำแต่งาน เก็บแต่เงิน เก็บยังไง ก็ไม่เหลือเก็บ กับเค้าสักที สู้ๆ บอกกับตัวเอง ต้องหาความสุขให้กับตัวเอง และครอบครัวบ้างแล้วล่ะ

สรุป วันนี้เก็บ blog ไว้อีก 3 blog ครับ แล้วเจอกับ blog ดี ๆ น่าอ่าน เรื่องต่อๆ ไปนะครับ

ปล. ตอนนี้ พยายาม สร้างโอกาสให้ตัวเอง มีเวลาสำหรับการพักผ่อนให้มากขึ้น

พอดี กระผมเพิ่งจะได้รูป ที่ใช้โทรศัพท์ของน้องคนหนึ่ง ถ่ายไว้ ช่วงไปทำบุญ วันหยุดที่ผ่านมา แถวพัทยา ชมรมคนใต้ เค้าจัดประเพณีทำบุญเดือนสิบ จึงถือโอกาส ไปร่วมทำบุญด้วย แต่ไม่ได้นำกล้องไปเลย เลยอาศัย จากมือถือนี่ล่ะ เก็บมาฝากไม่กี่รูปครับ เก็บตอนไปเที่ยวเท่านั้น เลยไม่มีภาพ ที่วัดเลยครับ คุณภาพ ก็แบบโทรศัพท์มือถือ ล่ะครับ

จริง ๆ ผมลืมไปสนิทเลยว่า ได้เก็บภาพไว้ด้วย เจ้าของโทรศัพท์ส่งมาให้น่ะครับ เป็นภาพที่พาน้องไปเขา สทร.มานะครับ เพราะเหตุว่าน้อง เค้าจะกลับไปอยู่บ้าน และไม่เคยขึ้นไปเที่ยวเลย จริง ๆ แล้วไม่ค่อยได้ขึ้นมาเที่ยวบ่อยครับ ถึงอยู่พัทยาก็จริง เวลาส่วนใหญ่จะทำงานซะมากกว่า ถ้าเมื่อไรเห็นภาพไปเที่ยวของผมแล้วล่ะนั้นล่ะหายากแล้วครับ 555+ ว่าไปนั้น ว่าแล้วก็ไปดูภาพหายากกันครับ ผมจะบรรยาย เป็นภาพไปล่ะครับ

เป็นภาพเมืองพัทยาครับ ใครๆ มาเที่ยว ชอบที่จะเก็บกลับไปครับ

read more »

เมื่อวาน เพื่อนตัวดี ที่หายหน้า หายตาไป เป็น 10 ปี คุณเอกชัยครับ ท่านส่ง MMS มาให้กระผม กระผมรู้สึกดีใจ จนพูดไม่ถูก เพราะตั้งแต่ 10 กว่าปีที่ผ่านมา ท่านไม่เคยส่งอะไรมาให้ผมเลย 555+ ว่าไปนั้น เอาเพื่อนมานินทา ซะเลย 555+2

กระผมเลยนำทั้งรูปและบทความ ไปเขียนไว้ เจอกันท่านยังกวนเหมือนเดิมล่ะครับ ผมนำมาเผยแพร่ไว้ที่นี่ เลย คิดถึงเพื่อนว่ะ , catalog รูป http://friends.knowdev.com/catalog/ ผม update รูปท่านให้แล้วนะครับ คงเห็นแล้วว่า blog ผมแต่เต็มไปด้วยรูปเพื่อน ๆ

เลยอยากถามเพื่อนว่า รูปนี้

ท่านถ่ายไว้ตอนไหน ช่วยบอกกระผมทีเถอะครับ 555

ช่วงหลังรู้สึกจะได้พูดคุยกันมากขึ้น เพื่อนท่านนี้เป็นคุณครู ทำงานที่นครศรีธรรมราชครับ โรงเรียนไหน ผมจำชื่อไม่ได้ แต่อยู่แถวปากพนังครับ

ผมมักพูดว่า กว่า 10ปีแล้วแสดงว่า อายุ อานาม คงจะเยอะกันทุกคนแล้ว สำหรับกลุ่มเพื่อน ๆ ของกระผม แต่รับรองว่ายังไม่มีใครล้มหายตายจาก กันไปแน่นอน เพียงแต่ ขาดการติดต่อกันเท่านั้นครับ ผมไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทเท่าไร สำหรับท่านนี้ ล่ะสนิทที่สุดแล้ว แต่อยู่ไกลโค-ตร

แต่สำหรับผมเชื่ออย่างหนึ่งคือ เพื่อนผมทุกคน มีวิญญาณความเป็นครู เต็มเปี่ยมครับ ซึ่งคงเหมือนกับกระผม ที่พร้อมจะแนะนำ สอน ได้เท่าที่ผมมีความรู้ นอกจากนั้น ที่เหลือ ก็ต้องช่วยตัวเอง ในการใฝ่คว้า หาความรู้อยู่เสมอ การลองผิดลองถูก มักได้ประสบการณ์ดีๆ กว่าการนั่งคอยรับอยู่ โดยไม่ดิ้นรน ค้นหาอะไรเลย

สรุปแล้ว ปัญหา ความรู้ทุกอย่าง ให้เริ่มที่ตัวเองก่อน ไม่ได้ค่อยค้นหา ศึกษาด้วยตัวเอง และสอบถามจากผู้มีความรู้…ผมเชื่อว่าไม่มีคำถามใด ที่ไม่มีคำตอบและเหตุผล เพราะทุกอย่าง เกิดจากเหตุและผล

ปล. หลัง ๆ บางเรื่องบางราว เป็นความคิดเห็นส่วนตัว โปรดใช้วิจารญาณ ในการรับ ซึบซับ และถ่ายทอดครับ

เดือนนี้เขียน blog น้อยจังเลย รู้สึกตัวเองเลยครับ เข้าไป กลางเดือนแล้ว นี่เพิ่งเรื่องที่  3  บางที ผมรู้สึกว่า หัวข้อเรื่องเป็นอะไรที่ เกิดยากพอสมควร สำหรับผม ช่วงนี้ ข้อความทุกอย่าง สงสัยล้วนอยู่ที่ นกสีฟ้า(ทวิตเตอร์) เป็นหลักมั้ง  อ่ะลองไปอ่านกันดู บางข้อความ นึกตอนนั้น เขียนตอนนั้น ตอนนี้คงจะเรียบเรียงมาไม่ค่อยถูก ว่าแล้วก็คอยตามอ่านดูนะครับ

แต่ยังไง ก็ต้องเข้ามาเขียนอยู่แล้วล่ะครับ พอดีช่วงหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานั้น ที่ทำงานมีการปรับเปลี่ยนระบบงานนิดหน่อย เลยทุ่มเวลาศึกษา งานใหม่ โปรแกรมใหม่น่ะครับ เลยไม่เคยเห็น up blog ตอนนี้ ผ่านมาวันสองวันแล้ว เริ่มโอเค กับระบบใหม่ สำหรับผมเอง มองโปรแกรมว่า ระบบงานเดิม เปลี่ยนแปลงหน้าตา รูปแบบของการเข้าถึงข้อมูล ความแตกต่าง ยังเหมือนเดิม ผมมานึกถึง การที่เราใช้ OS อยู่ แต่เปลี่ยนมาใช้อีกระบบ ใช่ครับ โปรแกรมหรือ ระบบเดิม มีอะไร ตัวใหม่ก็มีแบบนั้น ส่วนความแตกต่างของผมคือ การใช้ง่าย ใช้ยาก มีรูปแบบงานใหม่ๆ เกิดขึ้น ซึ่งแตกต่าง น้อย หรือมากกว่าระบบเดิม การศึกษาเรียนรู้ไม่ยากเกินไป กับการปรับเข้าหา หรือปรับใช้ นอกจากจะต่อต้านมันเท่านั้น ทุกอย่างมันจะยากไปหมด แค่เราไม่เปิดตา เปิดใจ เข้ามาครับ

สรุป วันนี้เลยได้ความคิดดี ๆ  มาเล่ากันฟังอีกเรื่อง คือ เปิดรับ(ใจและกาย) และต่อต้าน(ใจและกาย) มันทำให้อะไร ต่อมิอะไร ดูแล้วยากไปหมดนะครับ…ผมว่าน่าจะจริงนะครับ

ปล. ระหว่างที่เขียนเรื่องนี้ จะไปดึงข้อความจากทวิตเตอร์ เห็นเค้า update Widget ใหม่ เลยนำมาใส่ไว้ให้อ่านก่อน เผื่อผมดอง blog 555