Nirak ‘s BLOG

รู้สึกว่าเขียน blog ช่วงนี้ เริ่มคิดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะหาอะไรมาเล่าให้ฟัง ช่วงนี้ คงเป้นช่วงของการ เว้นว่าง หรือเว้นวรรค เพื่อให้ชีวิต ลงตัวนิดหนึ่ง เพราะอีกไม่กี่วัน ใกล้เปิดเรียนแล้ว สำหรับผู้ปกครอง ผู้เป็นพ่อแม่ คงต้องมีภาระ ค่าใช้จ่ายกันอีกแล้วล่ะครับ

มันเป็นธรรมดาของการได้มาซึ่งการศึกษา ของบุตรหลานของเราทุกวันนี้ครับ ภาครัฐเข้ามารับภาระก็จริง ใช่ว่าเราจะต้องไม่เสียอะไรเลยครับ ยิ่งอยู่ในภาคเอกชน แล้วล่ะก้อ หืดขึ้นคอ สำหรับผู้เป็นพ่อแม่ครับ

ยังไงก็อย่าให้เงินเป็นส่วนชนะเราเสียทุกอย่างนะครับ ผมว่าแค่รู้จัก เลือกให้เหมาะสม ก็สมบูรณ์เพียงพอแล้วครับ ไม่ต้องหวังให้มาก พร้อมทำใจยอมรับกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เราก็จะสามารถสู้กับเศรษฐกิจในยามนี้ได้สบาย ๆ

แล้วจะรู้ว่าเงินไม่ได้ชนะไปได้ทุก ๆ อย่างครับ แต่ทำไม เราจึงต้องไปยอมมันด้วย ช่วงนี้ เว้นว่าง(ประหยัดคิดจ่ายกันนะครับ) ในช่วงที่ไม่รู้จะเขียนอะไร เรื่องการศึกษา กับเงิน ๆ ทอง ๆ มาเป็นอันดับต้น ในการคิดเขียนล่ะครับ แล้วลูกหลานเราจะเข้าใจไหมหนา ว่าการจะได้มาซึ่งการศึกษา ไม่ใช่ง่าย ๆ เลยครับ ต้องบอกว่า ขยัน  ๆ กันนะครับ และอย่าลืมเป็นคนดีด้วยล่ะ และสองสิ่งนี้ ต้องควบคู่กันเสมอ ๆ

….อย่าให้คนที่รักเราเสียใจนะครับ…

ภาพประกอบจาก : www.eng.dpu.ac.th

***ไว้มาเขียนต่อครับ***

จริง ๆ แล้ว ไม่ได้ book เว็บ blog มาหลายวันแล้วครับ ว่างจากงาน เลยเข้ามา update กันหน่อยครับ ไม่แน่ใจว่า patsonic ผมได้เก็บไว้ยัง แบบว่าจัดหมวดหมู่ ไม่ค่อยจะเรียบร้อย หาเรื่องเก่า ๆ ยาก เอาว่าไม่เป็นไรครับ

พอดีเห็น web ของเค้าจัดหมวดหมู่ ไว้น่าอ่านดีครับ หันมาดูของตัวเอง หลายเรื่องหลายราว ปะปนกันมั่วครับ ยิ่ง tag แต่ละข้อความ ตามใจตัวเอง tag มันเลยออกมาเป็นหมวดหมู่ ไม่ค่อยจะดี ดีหน่อยที่มี categories เป็นตัวแยกไว้ได้ แต่คงจะมีไม่มีเรื่องล่ะครับ เพราะจัดหมวดหมู่ไม่ค่อยถูก มีอารมณ์ ช่วงไหน ก็เขียนช่วงนั้น มันเลยออกมาเป็นหน้าแบบนี้ พูดเอง งงเอง ฮ่าๆๆๆ

ขอเก็บ blog น่าอ่านนี้ ไว้ใน bookmark ของผมหน่อยครับ

วันนี้ ผมเข้ามาจัด Permalinks ครับ ให้เป็น …/…/ ของเดิมมันเป็น ? เข้าใจว่า ทำให้ robot เก็บข้อมูลได้สื่อความหมายมากขึ้น เผื่อเว็บจะได้ boom!!! ทะลุจักรวาล(เพราะฟ้ามันเล็กเกินไป) ว่าไปนั้น ทำเว็บไม่ได้เพื่อใคร แค่เพื่อความสบายใจของตัวเอง ที่ได้พูด ได้เขียนออกไป เท่านั้นเอง (เพราะไม่รู้จะพูดให้ใครฟัง) เลยบังคับคนที่เข้ามา อ่านซะโดยดีครับ

ว่าแล้วก็ขอเป็นเว็บเล็ก ๆ ที่เขียนสิ่งที่เห็น ที่พบมาฝากแล้วกันเนอะ อะไรที่เป็นประโยชน์ก็รับไป อะไรไม่ใช่ ก็อย่าเก็บไปคิดให้รกหัวล่ะกันครับ

ok บาย จะกลับบ้าน ไปนอนแล้วครับ …ง่วง

วันที่ 13 เช้าเริ่มเดินทาง จริง ๆ แล้ว ผมออกจากพัทยา ประมาณเกือบ 2 ทุ่ม เพื่อไปพักที่ กรุงเทพฯ คืนหนึ่ง แล้ว ออกเดินทาง เช้าของวันที่ 13 ถึงทุ่งสง นครศรีฯ เย็นพอดีครับ ถือว่ากำลังดี ไม่มืดครับ เพราะผมขับรถ กลางคืน สายตาไม่ค่อยดีเท่าไร

ถึงบ้าน แล้วไม่ต้องมีคำบรรยายครับ รู้สึกอบอุ่น อย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ ระยะทางจะไกล แต่พอถึงบ้่านแล้ว ไม่รู้สึกว่าเหนื่อยเลย

เวลาหนึ่งอาทิตย์  และทุก ๆ วันผ่านไป มันเร็วมาก เหมือนหลับ แล้วมีความสุข เวลาตื่น สำหรับผมเอง หนึ่งปี มีสักครั้ง ที่ได้กลับเยี่ยมบ้าน ก็มีความสุขแล้วครับ ใจจริง อยากกลับ เดือนล่ะ 1 ครั้ง ถ้าเป็นไปได้

ความสุขที่ได้เห็นแม่ สบาย  แต่จะมีความสุขขึ้นอีกมาก ครับ ถ้าพี่น้องทุก ๆ คน ได้อยู่ด้วยกัน สำหรับผู้เป็นแม่ หวังแค่นี้เอง  แม่ตื่นมาหุงข้าว ทำกับข้าวให้ลูก ๆ ตั้งแต่เช้า แต่หันไปมองลูก ตื่นสายได้ ทุกวี่ทุกวัน

เมื่อมีลูก แล้วจะรู้ ว่า ทุกสิ่งที่ทำ ไม่ได้หวังตอบแทนใด คือ การทำเพื่อลูก นั่นเองครับ

ผมว่าชีวิต ครอบครัว จะมีความสุข แค่ความเข้าใจ ว่า การเป็นพ่อ แม่ควรทำอะไรให้ลูก การเป็นลูก ควรทำอะไรเพื่อ พ่อ แม่ สิ่งที่ท่านมีความสุข ผู้เป็นลูก ก็มีความสุข

ดีใจครับ สำหรับความสุขของครอบครัว ที่ผ่านมา หนึ่งอาทิตย์ที่แล้ว

เมื่อวาน กลับถึงพัทยา รถติดมาก ๆๆๆๆ คิดแล้วล่ะครับ ว่าต้องกลับมืด ๆ สักหน่อย เพราะเมื่อวาน เป็นวันไหลพัทยา ถ้าขับมาจาก กทม ช่วงเย็น ๆ รถคงติด แต่ ผิดคาด มาถึงประมาณ 3 ทุ่ม รถยังติดอยู่เลยครับ ถนนเปียกปอนไปด้วย น้ำ คงไม่ต้องเล่า เพราะวันไหลพัทยา เป็นแบบนี้ทุกปีครับ ชินแล้ว

กลับถึงบ้าน ได้พักผ่อนเต็มที่ เตรียมลุยกับงานต่อไป คิดว่า อาทิตย์ที่ผ่านมา หลายๆ คนคงมีความสุขเหมือนผม แม้จะผ่านเรื่องเครียด ๆ มา แต่อย่างน้อยก็มีร่องรอย ของความสุข และน้ำตา ที่เต็มไปด้วยความดีใจครับ

**สนับความรัก ความอบอุ่น ในครอบครัว เพราะความรุนแรงในครอบครัว ทำลายเด็กดี ๆ มามากแล้วครับ**

ขอบคุณภาพจาก : http://learners.in.th

เมื่อเขียน blog เรื่องราวของตัวเอง อย่างหนึ่งต้องยอมรับ คือ คนคนนั้น ต้องเล่าอุปนิสัย ของตัวเอง ออกมา ไม่มาก ก็น้อย มันก็เหมือนกับการเขียน ไดอารี่ สักเล่มหนึ่ง เพราะในชีวิต มีหลากหลายเรื่องราว สิ่งที่เขียนนี้ อาจจะยังไม่หมดเท่าที่ใจคิด เพราะความลับบางอย่าง ไม่สามารถเปิดเผยได้จนวันตาย แต่เชื่อเถอะครับ สำหรับผมแล้ว คงมีไม่กี่อย่าง ที่เราจะเลือกหยิบจับ ส่วนนั้น ส่วนนี้ มาเขียนเป็น blog และคงไม่มีใครอยากเล่า ความลับของตัวเองให้ ใครก็ไม่รู้ฟังหรอกครับ เพราะนั้นเป็นสิ่งที่คนฟัง คนอ่าน ต้องนำไปคิดเอาเอง ว่า ผู้เขียน ต้องการสื่อในเรื่องใด

และการสื่อในเรื่องของความคิด ผมชอบอย่างหนึ่ง คือ ไม่มีว่า ถูก หรือ ผิด มีแต่คน อ่านแค่ไหน คนที่สนใจอ่าน ก็คงเป็นคนไม่กี่คน ที่สนใจเรา หรือติดตามสนใจเรา อาจเป็นไปได้ว่า ขณะนี้เวลานี้ อาจจะมีใครสักคน กำลังนั่งดูว่า เรากำลังทำอะไร เราคิดอะไร นั่นคือสิ่งที่เราเลี่ยงไม่ได้

แต่ผมเชื่ออย่างหนึ่ง(มีแต่ความเชื่อ จริง ๆครับ) ไม่ว่าเราจะทำอะไร นั้นคือสิ่งที่เราเลือกแล้ว เราต้องอยู่ ต้องเป็นอย่างนั้น ไม่มีใครสามารถ มาเปลี่ยนความเชื่อนั้นไปได้ นอกจากตัวเอง

เมื่อวานนั่งดูหนังเรื่องหนึ่ง ชื่อ ภาษาอังกฤษว่า Inkheart (หัวใจน้ำหมึก) เป็นเรื่องของความมหัศจรรย์ของนิทานก่อนนอน รู้เปล่าผมชอบ การจินตนาการของหนังครับ(ผู้เขียนอยากที่จะไปอยู่ในจินตนาการ) คนเราเนอะ ติดอยู่กับจินตนาการ ทุกชั่วขณะ จริง ๆ

เพราะจินตนาการ ก็คือความคิดของคนล่ะครับ เรื่องของความคิดในการจินตนาการ เป็นอะไรที่เข้าใจยากครับ จะว่ามาจากประสบการณ์ ก็ไม่ใช่ ผมเชื่อว่า เราทุกคน ในชีวิตที่ผ่านมา คงเคยฝันซ้ำ ๆ กันสักเรื่องหนึ่ง โดยหาที่ไป ที่มาไม่ได้(มาจากจิตสำนึก)

เอาล่ะ การทำใจให้ยอมรับ ทุกอย่าง ไม่ใช่ว่าจะง่าย แต่การจะเล่า จะเขียน ให้ใครสักคนอ่าน และฟังนั้น นั้นมันเป็นความสุขครับ เพราะมันเป็นสิ่งหนึ่งที่เกิดจากจินตนาการเหมือนกัน

จินตนาการว่า อยากเห็นคนรักกัน…

จินตนาการว่า อยากเห็นโลกนี้มีแต่รอยยิ้ม…

คนที่เลือก ที่จะทำ ย่อมมีความสุข ในสิ่งกระทำ…

ดูรูปตัวเอง แล้วนึก ขำ ๆ ตัวเอง  อยากจะเล่นน้ำกับเค้า เจ้ากรรม ว่ายน้ำไม่เป็น

บ้านก็อยู่ใกล้ทะเล ว่ายไม่เป็นเสียนั่น ครับผม อาทิตย์ก่อน ได้มีโอกาสไปเที่ยวน้ำตกพลิ้ว แถวๆ จันทบุรี เศร้าครับ ใกล้ ๆ หาน้ำตก ไม่มีเลยต้องไปไกลถึงโน่น เพื่อหนี อากาศร้อน อบอ้าว กับบ้านเรา ตอนนี้ เดี๋ยวฝนตก เดี๋ยวร้อนอบอ้าว มันเป็นอะไรกันนี่

แต่ว่าจะเป็นยังไง เราก็ต้องดำรงชีวิตกันต่อไป เหนื่อยบ้าง พักบ้าง ก็ดีครับ