Nirak ‘s BLOG

ผม มีหลาย ๆ สิ่งที่อยากทำ แต่บางครั้ง ไม่สามารถ ทำได้ทุกอย่าง บางครั้งสิ่งบางอย่าง ความรู้สึก บางอย่าง ไม่อาจจะส่งออกมาได้เป็นคำพูด สำหรับส่วนตัวผมแล้ว มักเป็นอย่างนี้ ประจำ

ในบางช่วง ชีวิต ของเราเองก็ผ่านเรื่องเหล่านี้ มาเยอะพอสมควร และผมก็พลาด สิ่งนี้ มาหลาย ๆ ต่อหลาย ๆครั้ง ตอนนี้ ผมรู้แล้วว่าจะทำสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ อย่างไร

เราเพียงแค่ เดินไปหามัน ถามตัวเองว่า ใช่หรือเปล่า ใช่ตัวเรา หรือเปล่า ก็เท่านั้น

ช่วงนี้ ไม่ค่อยได้ เขียนเรื่องเลยครับ ชีวิตมัวแต่ยุ่ง ๆ อยู่กับ การคิด ตอนนี้คงให้เวลากับครอบครัวมาที่หนึ่งก่อนครับ อะไรที่ดี ๆ ก็จะมาลงที่ตรงนี้ล่ะครับ อ๋อ ว่าจะมาเล่าอะไรเล็ก ๆ ให้ฟัง เกี่ยวกับการใช้งานเทคโนโลยีนะครับ พอดีเมื่อวาน พี่คนหนึ่งเค้าให้กล้องถ่ายรูปมาให้ผม copy ไฟล์เพื่อเขียนเป็น CD โดยปกติ อุปกรณ์ ไอที เหล่านี้ การใช้งานเหมือนกันทุกอย่างครับ มันแตกต่างกันตรงที่ หน้าตา รูปลักษณ์ บังเอิญ พี่เค้าบอกว่า อยู่วงการคอมพิวเตอร์ ถอด mem เครื่องไม่เป็นหรือ

อยากจะบอกเหลือเกินว่า อุปกรณ์ไอที ทุกอย่าง มีคู่มือการใช้งานทั้งหมด ล่ะครับ สำหรับผู้ที่ใช้บ่อยหรือ คลุกฝุ่นอยู่กับตรงนี้ อุปกรณ์บางอย่าง ปุ่มควบคุมมันน้อย คนโดยส่วนมากจะใช้ลักษณะ เดาเอาครับ โดยมองจากเครื่องหมาย เช่น กล้องถ่ายรูป จะเป็นเครื่องหมาย Auto มั้ง รูป กล้องมั้ง สิ่งเหล่านี้ มันไม่ยากเกินผู้ใช้งาน จะอ่าน หรือ เดาทางออก สรุปที่ผมพูดมาคือ ผมหาปุ่มเปิด mem ไม่เจอครับ และเราก็ขี้เกียจที่หา เห็นเจ้าของอยู่ก็เลยถาม กลับโดนคำถามกลับมา งงงงงเลย (คนไอที ใช่จะเป็นทุกอย่างนะครับ) อย่าคาดหวังว่า ผู้ที่อยู่ในวงการคอมพิวเตอร์ จะเก่งทุกอย่างครับ

คอมพิวเตอร์สามารถแยกประเภทได้เยอะ ๆๆมาก เพราะเป็นงานเฉพาะทาง ใครศึกษาทางไหน ก็จะเป็นได้ส่วนนั้นมากหน่อย ส่วนอื่น ๆ เป็นสิ่งที่ได้มาจาก ประสบการณ์ ใช้เยอะ ก็ต้องรู้เยอะ เป็นธรรมดา ครับ เพื่อนผมคนหนึ่งไม่ได้ทางไอที โดยตรง พวกไอที ยังสู้ไม่ได้เลย กับประสบการณ์ที่เค้ามีนะครับ

พูดเรื่องไหน กลายเป็นเรื่องคอมฯ ทุกที่ทำไมไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คิดแล้วทำ ขอให้เป็นสิ่งที่ถูก ที่ควร ก็พอแล้ว ทำแล้วไม่ลำบากสำหรับตัวเอง และคนรอบข้าง ผมว่าทำไปเถอะครับ

ปล. นำรูปที่ถ่ายตอนไปเที่ยวมาให้ดูครับ รูปนี้ที่ บางเสร่ สัตหีบครับ

เจอหัวข้อแบบนี้ คงไม่แคล้วที่จะเป็นเรื่องวิชาการอีกแล้วครับ ซึ่งครั้งก่อนถ้าจำได้ผมเคย พาไปดู e-learning ตัวหนึ่งมาแล้ว ครั้งนี้ ก็เป็นอีกโปรแกรมครับ ที่เพื่อนครู ของผมนำไปประยุกต์ใช้งาน สำหรับงานสอนนักเรียน ซึ่งเพื่อนก็อยากให้ผมช่วยเป็นคุณครู หน่อย เพื่อทดสอบน่ะครับ มันไม่รู้หรอกว่า ผมแอบดีใจอยู่ลึก ๆ ครับ ที่มีใครสักคน อยากให้ผมเป็นคุณครู

ต้องบอกว่าเพื่อนผมคนนี้ มีความตั้งใจในงาน พอสมควรครับ ขยันมากครับ และมีแนวทางเป็นของตัวเอง พอสมควร ซึ่งผมสู้ไม่ได้ ปัจจุบันสอบบรรจุ เป็นครูครับ และสิ่งที่ผมได้รับจากเพื่อน ๆ หลายคนที่เป็นครู คือ การพัฒนาการเรียนการสอนครับ สอนอย่างไร ให้ได้ผล กับนักเรียนมากที่สุด เพื่อนครูบางคน ต้องทำวิจัย กันอย่างจริงจัง เพื่อหาแนวทางการสอนใด ที่เข้าถึงผู้เรียนได้มากที่สุด

สงสัยช่วงนี้ ได้คุยกับคุณครู บ่อย ๆ เลย ติดวิญญาณความเป็นครู มาเยอะเลยครับ เมื่อพูดถึงความเป็นครู ตอนเรียน ทำไมต้องเน้นหนักวิชานี้  การพูด การ present  นี่ล่ะครับ การพูด การ present นี่ล่ะเรื่องยากมากสำหรับผม นั่งเขียนหนังสือ ทำวิจัยเสียดีกว่า ถ้าจะให้ไปพูด ไป present แต่นั้นล่ะครับ สุดท้าย เมื่อสรุปทุกอย่าง ก็ต้องสิ้นสุดที่การพูดทุกครั้ง ฮือ !!!

คิดว่าสักวัน ต้องหานักพูดส่วนตัวไว้สักคน เอาไว้ present ผลงานที่เราทำ จะดีไหมเนี้ย…

คุยไปคุยมา มาถึงเรื่องของการพูด ดูมัน ส่วนทางกับ e-learning พอสมควรนะครับ สงสัย 2 อย่างนี้ต้องควบคู่ไปด้วยกันล่ะครับ เข้าใจว่า ปัจจุบันเกิด e-learning เพราะเราเริ่มสนใจการเรียนรู้ด้วยตัวเองมากขึ้น นั่นเอง สังเกตได้จากการเปลี่ยนแปลงของสังคมนี้ล่ะครับ อยากได้ความรู้อะไร ก็พิมพ์ ๆๆๆๆๆ แล้วก็คลิก ๆๆๆๆ ว่าเปล่า ว่าแล้วก็ไปเรียนรู้อีกแล้วครับ ไปล่ะ…

ช่วงนี้ ในหัวผมคิดอะไร ไม่ค่อยออกครับ รวมถึงการเขียนเรื่องด้วย ผมเริ่มจะเอาสิ่งต่าง ๆ มาคิดอยู่ในหัวผมอีกแล้ว การรู้สึกดี กับการได้พูดได้คุย กับใครสักคน บางครั้งสิ่งต่าง ๆ เริ่มทำให้ตัวเองรู้สึกว่าสับสน กับทางชีวิต ง่าย ๆ คือ ชีวิตจะเดินไม่ค่อยตรง เบี้ยว มั้ง เลี้ยวมั้ง แต่สังคม online ก็ยังสอดแทรกสิ่งดีๆ ไว้ครับ อย่างเว็บนี้ ผมใช้เวลาในการอ่านทุกครั้ง และยังนำมาเป็นแนวทาง ในการดำเนินชีวิต

ผมมองว่า ถ้าผมเป็นครู ที่สามารถสอนนักเรียน ให้เป็นคนดีได้ ผมจะไม่รีรอ ที่จะเป็นครู ถ้าผมแนะนำสิ่งดี ๆ กับใครสักคน แล้วคนนั้น รู้สึกดี และมีความสุข ผมจะรู้สึกยินดีไปด้วย ผมคิดว่าถ้าใครสักคน คิดในสิ่งดี และหลาย ๆ คนก็คิดเช่นนั้น สังคมนี้ คงจะเต็มไปด้วยความสุข แต่เมื่อมีหลายคนไม่คิดเช่นนั้น การเห็นแก่ตัว มากกว่าส่วนรวม ผมพยายามสร้างสิ่งนี้จากครอบครัวเล็ก ๆ เพื่อหวังว่า สังคมในวันข้างหน้า จะดีขึ้นกว่านี้ ต่างคนต่างมี จิตใจ เอื้อเฝื้อต่อกัน ทำให้คนอื่น แล้วตัวเองมีความสุข มันน่าจะมีคนแบบนี้ เพิ่มมากขึ้น

และเมื่อไร ที่ผมเห็นสิ่งร้าย ๆ ไม่ค่อยจะดีเกิดขึ้น ผมก็จะหาว่า เหตุผลนั้นคืออะไร ทำไมต้องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ บางที ความทุกข์ ความสุข ก็เป็น อนิจจัง ไม่เที่ยงแท้ ไม่คงอยู่ แต่ใช่ว่าตัวเองจะทำได้สักที

การกินเจ ทำสมาธิ ถือศีล ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ถ้าทุกอย่างไม่เกิดจากจิตใจ ที่แท้จริง

เมื่อสังคมนี้ ไม่ค่อยมีความสุข เนื้อหา ธรรมะ ช่วยอะไรเราได้เยอะจริง ๆ ครับ…ขอบคุณครับ

***นิสัยไม่ดีของผม ตอนนี้ปล่อยให้น้องทำงานอยู่คนเดียว แถมตัวเองแอบมานั่งเขียน Blog เสียนั้น อย่าเอาอย่างนะครับ ฮ่าๆๆๆ***

อ้างอิง : http://dungtrin.com/

พอดีเพื่อนคนหนึ่งส่ง forward mail มา เห็นเนื้อหาแล้ว ดีครับ ผมว่าสิ่งต่าง ๆ คิดในแง่ดี มันก็ดีนะครับ หลายๆ คนจมอยู่กับทุกข์ ของการคิดในมุมที่ไม่ดี ก็มีเยอะครับ เพราะโดยส่วนมาก ความคิดเชิงลบ ผมว่าเป็นเรื่องแรกที่ทุกคนจะคิดครับ จริงหรือเปล่าไม่รู้นะ

สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่ โลกมีแง่มุมมากมายให้มอง

แต่อยู่ที่เราจะเลือกมองมุมไหน แค่มองเห็นว่า….

คนทุกคนมีเหตุผลในการทำสิ่งต่างๆเสมอ

ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้ แต่ทุกปัญหาแก้ไขได้

สิ่งร้ายๆ จะมาพร้อมกับสิ่งดีๆเสมอ

ความมืดในเวลากลางคืนมีแต่ 12 ชั่วโมง

หลังฝนตกหนักแล้วฟ้าจะปลอดโปร่ง

ของบางอย่างไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของเรา แต่ชีวิตเป็นของเรา

ถนนบางสายไกลหน่อย แต่ก็ยังมีวันถึง

ฝันร้ายก็เป็นแค่ความฝัน

อุปสรรคทำให้ชีวิตมีสีสัน

ความเจ็บปวดทำให้หัวใจแข็งแกร่ง

ทุกอย่างมีระยะเวลาของมัน

การร้องไห้ทำให้ดวงตาใสขึ้น

ตัวเรายังไม่ได้อย่างใจเรา แล้วคนอื่นจะเป็นได้อย่างไร

เมื่อมาถึงจุดที่หนักที่สุดแล้ว หลังจากนั้นทุกอย่างจะผ่อนคลายลงเรื่อยๆ

มีไม่มากแต่ก็มีพอ

ไม่มีเงินแต่ยังมีแรง

ความอ้วนทำให้ใบหน้าอิ่มเอิบ

ความผอมทำให้เสื้อผ้าดูดี

ถ้าวิ่ง ก็ถึงที่เร็วขึ้น

ถ้าค่อยๆ เดินก็จะไม่เหนื่อย …

ที่มา : Forward Mail

***สิ่งดี ๆ มากมายในชีวิต มีแล้ว สิ่งไม่ดีในชีวิต จะมีบ้างก็ถือว่าไม่แปลก***

มีเพื่อนคนหนึ่ง ส่งมาให้ฟังนะครับ สำหรับคนที่เหงา ชีวิตมันขาดบางสิ่ง บางอย่างไป ขอเติมเต็มสิ่งที่ขาดด้วยเสียงเพลงนะครับ

ศิลปิน : ปาน ธนพร