Nirak ‘s BLOG

ว่าจะมาเขียนเล่าหลายวันแล้ว สุดท้าย ผมก็ได้ทำอย่างที่ตั้งใจไว้คือ รวมเพื่อน และทำเว็บสังคม พยายามค้นหาเพื่อน ๆ เพื่อมาในจุดตรงกลาง และตอนนี้ ผมก็รวมได้พอสมควรแล้วครับ

เพื่อนผมหลาย ๆ คน เป็นคุณครูกันทุกท่านเลย ดีใจด้วยครับ จบมาได้ทำงานดังที่ตั้งใจ ถึงจะมีบางคน อาจจะทำโดยไม่ตั้งใจ แต่มันก็คืออาชีพ ที่มีเกีียรติ น่าเคารพ

สำหรับเว็บรุ่นนี้ผมไปได้ theme เป็นแบบ yahoo ครับ ผมว่ามันดูเป็น คลาสสิคดีครับ ซึ่งผมเองก็แอบชอบความเป็น yahoo มาตั้งแต่ไหน แต่ไร แล้ว และก็มาปรับ theme ให้เป็นรูปแบบที่ตัวเองต้องการ ผมว่า ดูแล้ว จะอ่านสบายตาดีครับ นี่ล่ะครับ เป็นอีกอย่างหนึ่ง ที่ชอบทำอยู่แล้ว และก็หวังว่า เพื่อน ๆ ผม จะมาช่วยผม update เนื้อหา ก็แค่ความหวังนะครับ

เพราะคุณครูบางท่านอาจจะมีภารกิจ ติดสอน ติดเรียน บ้าง แต่ก็คงจะพอดูได้บ้าง และอีกอย่างหนึ่งที่เพื่อน ๆของผมชอบบ่นกันคือ มันเขียนเนื้อหา ยาก งง ผมว่า wordpress เป็นอะไรที่ใช้ง่ายที่สุดแล้วนะครับ(อาจเพราะคุณครูทั้งหลาย ไม่คุ้นเคยกับการใช้ WYSIWYG Editor) ไม่ว่ากันครับ คุณครูทั้งหลาย ยิ่งเป็นครูคอมพิวเตอร์แล้วล่ะก้อ เรื่องแค่นี้ เรียนรู้ ขี้ประติ๋ว ล่ะผมว่า เพราะการสอน มันยากกว่าเป็นหลายเท่า

แต่ผมก็แอบดีใจนะครับ ที่ได้ทำเว็บให้เพื่อนได้พบปะ ร่วมกัน แต่ยังมีอีกหลายคนที่ผมเองยังติดต่อไม่ได้ แต่ผมเชื่อ ว่าผมจะทำแบบนี้ จนกว่า ผมยังมีปัญญา สร้างสิ่งดี ๆ ให้สังคมนี้ล่ะครับ อย่างน้อยสิ่งดี ๆ ก็เริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ ไม่ใช่หรือครับ..ครอบครัว ..สังคม ..ประเทศ..

ในเวลาที่น่าเบื่อ เข็มนาฬิกา ช่างหมุน แต่ละรอบช้า ชะเหลือเกิน

แต่ก็มาแปลกใจอีกครั้ง ในเวลาที่รู้สึก มีความสุข อยากเอาไม้ไป ขัดเข็มนาฬิกา ไว้ เผื่อ มันจะหยุดเดินได้สักชั่วขณะ

ผมว่าคนเราก็แปลกนะ ในยามที่มีความสุข ก็อยากสุขไปนาน ๆ แต่ในเวลาที่เบื่อๆ มันช่างหาความสุข ไม่ได้เลย พยายามทำใจ เท่าไร มันก็มีแต่ความเซ็ง เข้ามาทุกที ๆ

หรือเพราะเราขาดสิ่งที่ มากระตุ้นให้ เรามีความสุข ขอความสุข จงอยู่กับทุก ๆ คน ไปนานๆ นะครับ

…กับวันหนึ่ง ที่ทำไม เวลาช่างยาวนานซะเหลือกิน

ยังจำกันได้นะครับ ครั้งหนึ่ง ผมสัญญาว่า ถ้าคิดอะไรไม่ออกจะนำ blog มาแนะนำกันครับ วันนี้เช่นเคยกับได้โอกาส ในการเขียน blog ของตัวเองเงียบ ๆ คนเดียว เพราะเพื่อนทิ้ง ไปหมด ว่าไปนั้น แบบว่าแอบนินทาเพื่อนร่วมงานนะ เที่ยวไม่เผื่อเลย ปล่อยให้อยู่คนเดียว เลยใช้เวลาว่าง ๆ เขียนสักเรื่องซิ เดี๋ยวเค้าคงได้รับ Post เรื่องนี้ ล่ะ ไม่รู้ล่ะ บ่นไปแล้ว

ไม่รู้อะไร ตัวเองรู้สึกว่า บ่นเป็นคนแกเลย รู้สึกตัวเองนะครับ วันนี้ ก็หา blog เนื้อหาดี ๆ มาให้นั่งอ่านกันครับ นั่งอ่าน blog นี้ เล่น ๆ ไปแล้วกันครับ เดี๋ยวนี้ การทำิ blog เพื่อการตลาด ก็เป็นอะไรที่น่าสนใจนะครับ แต่ตัวเองซิ กลับมาเวลาว่าง ๆ มาทำอย่างจริงจังไม่ได้ ได้แต่ขอเวลานอก นั้นล่ะครับ

สรุปส่งท้ายไว้ว่า คนเรามันเปลี่ยนแปลงชีวิต ความอยาก ไปตามวัยครับ แต่ทุกๆ วัย ก็อยากจะมีชีวิตที่มีความสุขกันทั้งนั้น

สิ่งที่เหล่าผู้เขียนโปรแกรม ต้องปวดหัวของการเขียนโปรแกรม มีหลาย ๆ อย่างที่ไม่จบ ในการคิด แค่ครั้งเดียว เพราะถ้าคุณต้องคิดแล้ว จำเป็นต้องคิดตลอด แม้ไม่ได้นั่งหน้าจอ แล้ว

สิ่งเหล่านี้ ผมว่ามักจะเป็นกับ เหล่าโปรแกรมเมอร์เสมอ ๆ บางที อัลกอริทึม ไม่ได้เกิดขึ้นทันที่ ที่หน้าจอ มันอาจจะเกิดขึ้น ในหน้ากระดาษ ในบรรยากาศดีๆ สมองปลอดโปร่ง

วันนี้ผมเชื่อแล้ว ว่า เมื่อไร ที่คุณคิดงานอะไรไม่ออก ขอให้ เปิดตา เปิด สมอง ผ่อนคลาย หรือ พูดง่ายๆ ว่าให้หา หรือทำอารมณ์ในการคิดใหม่ คุณจะเกิดความคิดที่ แก้ไขปัญหาได้ดีขึ้น หรือการทำจิตใจให้พองโต เชื่อว่าความคิดยาก ๆ ง่ายขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อครับ

ผมว่าเหมือนการเขียน Blog เหมือนกัน บางวัน ผมอยากเขียนนั้น เขียนนี่ แต่พอนั่งหน้าคอมฯ จริง ๆ ดันเขียนอะไรไม่ออกเลย แสดงว่าศิลปะ หรือการปล่อยอารมณ์ให้พาไป เอามาประยุกต์ได้กับทุกงาน นะครับ ในความคิดของผม

วันนี้ ก็เหมือนกับทุก ๆ วันครับ คิดไปทำงานไป พอดีช่วงนี้ ไปต้องมนต์ของแม่มดเข้า เลยทำให้สมองมันคิดอะไรไม่ค่อยออก เอาว่าไปน๊าน พอดีผมมีเพื่อนคนหนึ่ง ชอบวาดรูป ทำ animation และเป็นสิ่งที่เธอรัก และบางครั้งเธอก็เขียน blog ได้น่าติดตามครับ

สรุปแล้วผมว่า อารมณ์ก็เป็นตัวหลัก ๆ ให้คนเราทำอะไรด้วยจนลืมตัวนะครับ

ภาพประกอบจาก http://blog.sanook.com

ปล. กว่าจะได้เขียน สักเรื่อง ดองไว้หลายวันเลยเรา ช่วงนี้ยุ่งงานประจำไม่ค่อยได้เข้ามาเขียน นะครับ นี้คือข้อแก้ตัวของผม ว่าทำไม blog ไม่ค่อย update ครับ

ด้วยวันนี้ นึกอยาก ไล่ดู log Report ที่ผมเก็บไว้ สำหรับผู้มาชมเว็บของผม และมองไปเห็น เจ้า Googlebot-Image ประจำเลย ผมคิดในใจนะว่า มันช่างขยันจริง ๆ ไอ้โปรแกรมนี้นะ

คน เค้าหลับเค้านอนกันหมดแล้ว มันก็ยังวิ่งเก็บข้อมูลอยู่เลย (ใครนะช่างคิด) ดูซิเก็บ URL ไปเกลี้ยงเลย แต่ผมก็ยอมให้เก็บนะ ไม่ได้หวงอะไร

อย่างแรก เราไปดูกันว่า บอต คืออะไร

บอต (bot) คือโปรแกรมอัตโนมัติสำหรับทำหน้าที่อย่างใดอย่างหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต ซึ่งย่อมาจากคำว่าโรบอต (robot) ข้อมูลจาก วิกิพีเดียครับ

เจ้า bot นี้มันจะเก็บข้อมูล หน้าเว็บเพจ ของเราครับ สิ่งที่มันสนใจ ก็คือ URL ซึ่งมันจะวิ่งไปทุก link ที่มีอยู่ในหน้าเว็บเพจของเรา วิธีการจัดเก็บ น่าจะอ่านจากความรู้ที่ จุดกำเนิดของ google ได้ เพราะผมเอง ก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้ โดยละเอียดครับ แค่นึกทึ่งในความสามารถของโปรแกรมเท่านั้นครับ และที่สำคัญ ผมก็ยอมให้มันเก็บ โดยไม่บ่นสักคำ ฮ่า ๆๆๆ

อินเตอร์เน็ต ช่างมีอะไรเกิดขึ้นได้ทุกวัน มันไม่เหนื่อย หรือ แหล่งเก็บ dataหลัก ๆ ไม่เต็มมั้งหรือเนี้ย …แบบว่าอยากรู้ อยากรู้ เค้าคิดวิธีการจัดเก็บ อย่างไรก็เท่านั้นเองครับ