ผมตามหาความฝัน มานาน เริ่มเหนื่อย เริ่มหน่าย กับความจำเจของสังคมนี้
แต่ถ้า เราท้อ เราไม่สู้ แล้วคนที่อยู่ข้างหลังเราจะเป็นยังไง
ผมพยายามวิ่งเพื่อหาว่าตัวเองต้องการอะไร อยากเป็นโน่น อยากเป็นนี่หรือ แต่เปล่าเลย
ตอนนี้สิ่งที่พยายาม คือ หาตัวเองให้เจอ และเป็นตัวของตัวเองให้ได้
ผมว่าชีวิตคงมีความสุขขึ้นอีกเยอะ คุณว่าไหม??
คงได้เข้าไปกรุงเทพอีกแล้วครับ รู้สึกว่าล่าสุด เคยเข้าไปสัมภาษณ์งาน แต่ไม่ติด ฮ่า ๆ แต่ไปเที่ยวนี้ ไม่ได้ไปสัมภาษณ์ครับ บอกตามตรงว่าอยากทำงานในด้านที่ตัวเองรักมาก ๆ และอยากเรียนเพิ่มเติมมากครับ แต่ด้วยทุก ๆ อย่างบังคับอย่างแรก
1. ครอบครัวต้องมาที่ 1 เลยเลือกที่จะไม่ขึ้นไปทำงานที่กรุงเทพ แต่ครั้งก่อนเคย ตะลอน ๆ หางานในกรุงเทพมาหลายที่ แต่ยังไม่มีใครเห็นฝีมือครับ
2. พูดไม่ค่อยเข้าหูกรรมการครับ อย่างหนึ่งที่เป็นข้อเสียของผมคือ การพูดการจาครับ เค้าว่ากันว่า พูดแล้วคนไม่ค่อยเข้าใจ
ผมเคยมีความตั้งใจมากสำหรับงานที่จะไปสมัครงานหนึ่ง มั่นใจเราทำได้ ผลออกมาไม่ได้ ผิดหวัง เริ่มท้อ มันเกิดขึ้นครั้งที่ 2 เพราะครั้งแรกได้เกิดขึ้นสมัยเรียน ไปสอบมั่นใจมากว่าตัวเองต้องสอบติด เพราะทำข้อสอบได้ทุกข้อ
เรื่องงานของตนเองวางไว้ก่อน เรื่องที่พูดถึงคือ “ความก้าวหน้าในงาน”
เพราะการอบรมก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้งานที่ทำก้าวหน้า พัฒนางานของตนเองมากขึ้น แต่ตามความคิดผม ผมว่าคนที่หน้าที่การงานก้าวหน้ามีอยู่ 2 ประเภท คือ
1. ก้าวหน้าด้วยวุฒิความสามารถของตนเอง
2. ก้าวหน้าเพราะความสามารถของผู้อื่น
อย่างแรก อันนี้ไม่ต้องไม่พึ่งใบบุญใครครับ ความสามารถเราเข้าตากรรมการ มีผู้มองเห็น ทุกครั้งที่ทำงานใดสักอย่าง ได้ผลที่น่าพอใจ คนพวกนี้ไม่ค่อยพูดครับ ทำอย่างเดียว ใครมายัดเยียดตำแหน่งงานให้ ก็ไม่ค่อยจะสนใจครับ ถ้าเขาได้ทำในสิ่งที่เค้ารัก
อย่างที่สอง อันนี้อาศัยการพูดการจา เป็นสำคัญครับ ความสามารถ ไม่ต้องเก่ง ก็ก้าวหน้าได้สบาย ๆ อ่อ อีกอย่าง คนพวกนี้ชอบเข้าสังคมครับ ยิ่งได้คุยกับคนที่ตำแหน่งหรือหน้าที่การงานโตกว่า พี่ท่านจะพูดว่า ได้ครับผม เดี๋ยวผมจัดการให้เลยครับ ใครเห็นใครก็รักครับ เหมือนจะดีเลยใช่ไหมครับ พวกนี้อนาคตสดใสกว่า พวกแรก และรู้สึกว่าสังคมของเราจะมีคนพวกนี้อยู่มากครับ
ผมไม่ได้จะบอกว่าสังคมนี้ไม่มีคนดี แต่จะบอกว่าสังคมนี้มีคนดีน้อยมาก ที่เหลือนอกนั้น เค้ามักเรียกตัวเองว่า “ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด”
ผมเขียนมาถึงตอนนี้ เริ่มนึกได้ว่า พระพุทธเจ้าเคยสอนไว้ว่า ทุกอย่างให้เดินทางสายกลาง เราคนเดียวไม่สามารถทำให้ใครสักคนเป็นคนดีได้ แต่ถ้าพวกเราหลายคนช่วยกัน เราจะได้คนดีกลับมาอีกมายมายในสังคมนี้
***เลือกอ่านแต่สิ่งดีๆนะครับ***
**ขออนุญาต คัดลอกนะครับ**
เว็บ weerasak.com มีไว้สำหรับใช้เก็บเรื่องราวรอบๆตัว แสดงความเห็นส่วนตัวในเรื่องต่างๆ เขียนบทความ และรวบรวมผลงานจากงานอดิเรกของผมในรูปแบบของบลอก (blog) สำหรับเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับสายงานทางคอมพิวเตอร์สามารถอ่านได้จากเวบ Thaidev.org (อ่านคำแนะนำเวบจากเดลี่@webจากไทยรัฐ)
ยามว่างๆ ลิ้งไปโน่นที นี่ที ได้เข้าไปอ่านเว็บนี้ทุกทีครับ เพราะมีเรื่องราวน่าสนใจดีครับ เห็น update เกือบทุกวันเลย ผมว่าเขียน blog ต้องให้ได้แบบนี้ มีเวลาที่จะ update ให้ได้ทุกวัน เป็นดีที่สุด ใครเข้ามาก็อยากที่จะอ่าน ไม่เหมือนผมหรอกครับ ความขี้เกียจเยอะหน่อย ช่วงนี้งานไม่มีเข้ามาได้เวลาขี้โม้แล้วครับ ก็ไม่ได้ขี้โม้นี่น่า ก็หา blog ดี ๆ มาให้อ่านกันล่ะครับ เสียดาย blog นี่ขาดเรื่องของการท่องเที่ยวครับ อยู่พัทยาก็จริง แต่ไม่ได้ตะลอน ๆ ไปไหนเลย ทำแต่งาน ทำยังไงได้ครับ ก็ยังไม่รวยนี่น่า (เดาในใจว่า หลายคนคงคิด มันจะรวยไปได้ไง ก็เป็นแต่ลูกจ้างเค้าวัน ๆ) อดทนเก็บออม ก็มีพอกินพอใช้แล้วครับ
ผมมักจะเห็นคนนั้นคนนี้ พูดเสมอว่า ทำไมไม่เปิดใจ ยอมรับ และปรับตัวเข้ากับสถานการณ์
ผมว่าโดยปกติแล้ว การจะให้คนคนหนึ่งปรับความคิดของตนเอง ปรับนิสัย สันดานของตัวเอง ผมว่าจะเป็นการยากพอสมควรเลยล่ะ ยิ่งถ้าคนที่โดนสอนมาให้เชื่อ อย่างนั้น เชื่ออย่างงมงายล่ะก็ไม่ต้องพูดถึง
วันก่อนผมดูหนังเรื่องหนึ่ง เรื่องราวเป็นของความเชื่อของหมู่บ้านแห่งหนึ่ง สำหรับการสังเวยเด็ก ๆ ให้ซาตาน เพื่อความสงบสุขของหมู่บ้าน และมีกลุ่มของคนสมัยใหม่ เข้ามาในหมู่บ้าน และก็เกิดเหตุการณ์ จนเป็นเรื่องเป็นราว
เอาล่ะ ส่วนหนึ่งคนต้องยอมรับ และเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นเอง แล้วเรื่องของ ภูตผี วิญญาณ ทำไมต้องลังเลที่จะเชื่อ ที่จะยอมรับ ในเมื่อเรายังไม่ได้เห็น วิทยาศาสตร์เป็นเรื่องทีต้องพิสูจน์ หาความจริง เรื่องของความเชื่อ เป็นสิ่งยอมรับยากกว่าวิทยาศาสตร์ ผมว่าถ้าจะให้ใครสักคน ปรับตัวและเชื่อในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ผมว่าต้องทำให้คน ๆ นั้น ยอมรับ และเห็นจริงว่าสิ่งที่เรายอมรับนั้น ถูกต้อง หรืออาจจะมีทฤษฏีมาอ้างอิงของการเกิดขึ้นได้
มาดูเรื่องของซอฟต์แวร์บ้าง ถ้าจะให้ใครยอมรับ และปรับตัวมาใช้ ก็ต้องทำให้เห็นจริง ไม่ลังเลที่จะใช้ เกิดผลเป็นรูปธรรม จะได้ไม่เกิดความลังเล แต่!!!! จะให้ใครสักคน ยอมรับ และปรับตัว
ซอฟต์แวร์ ไม่ใช่สิ่งที่จับต้องไม่ได้ เปิดใจยอมรับ และลองใช้งานก่อน แล้วจะรู้ว่าสิ่งที่เราลังเลนั้น สุดท้ายเราจะยอมรับ และนำไปใช้เอง โดยไม่มีใครบังคับแม้แต่น้อย
อย่าหาว่าผมเพ้อเจ้อเลย จงเลือกนำสิ่งที่ดีไปนะครับ
ผมทำงานทางด้านคอมพิวเตอร์ ซอฟต์แวร์ มานาน ทำทั้งด้านเขียนโปรแกรม ติดตั้งโปรแกรม สนับสนุนการใช้งานโปรแกรม เห็นโปรแกรมมาก็หลายแขนง ทั้ง ระบบสำเร็จรูป ระบบประยุกต์ ยังไม่เห็นโปรแกรมไหนสมบูรณ์แบบสักโปรแกรม ขาดส่วนนั้นบ้าง ส่วนนี้บ้าง ผมมองโดยรวมระหว่างผู้ใช้กับผู้ Support ครับ อย่างที่สมบูรณ์มีครบทุกอย่าง ก็มีปัญหาในการใช้งาน เช่น ใช้ความจำในการทำงานมากจน ระบบล้ม อย่างนี้ผมเก็บประวัติจากการใช้งานของตนเองนะครับ
ถ้าใครคิดหรือเจอประสบการณ์ไม่เหมือนกันนี้ ก็คือไม่ผิดครับ ทางใครทางมัน เอ้า พูดตรงไปหรือเปล่าไม่รู้
ก็บอกแล้วจะทุกอย่างไม่มีอะไรที่จะสมบูรณ์แบบ หมดจดไปทุกอย่าง คำว่า Case และ Select จึงใช้ได้ทุกเมื่อทุกสถานการณ์ เมื่อมาเปรียบเทียบการทำงาน คุณเคยถามตัวเองหรือเปล่าว่า งานที่ตัวเองทำ เกิดจากตัวเองเลือกที่จะเดินเข้าไปหาหรือเปล่า แล้วรักในงานที่ทำหรือเปล่า
และเมื่อไรการทำงานของเราต้องพบกับความไม่สมบูรณ์แบบ ทั้งในเรื่องระบบ และเรื่องคน จงทำใจยอมรับมันให้ได้ เมื่อสถานการณ์บังคับ เหตุผลเพราะเราเคยเลือกทางนี้แล้ว และไม่มีทางเลือก Case ที่จะเดินหนีปัญหาที่เกิดขึ้น มีแต่ If …else เท่านั้น …เมื่อทุกอย่างอาจจะเกิดขึ้นได้ จงวางแผน คิดอย่างรอบคอบก่อนทำ … เกิดปัญหาแล้ว จะไม่หนักเกินรับได้ เอาล่ะ !!ทำใจ ๆ ครับ สู้ ๆๆๆๆ
Nirak ‘s BLOG