เมื่อเขียน blog สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับ
เมื่อเขียน blog เรื่องราวของตัวเอง อย่างหนึ่งต้องยอมรับ คือ คนคนนั้น ต้องเล่าอุปนิสัย ของตัวเอง ออกมา ไม่มาก ก็น้อย มันก็เหมือนกับการเขียน ไดอารี่ สักเล่มหนึ่ง เพราะในชีวิต มีหลากหลายเรื่องราว สิ่งที่เขียนนี้ อาจจะยังไม่หมดเท่าที่ใจคิด เพราะความลับบางอย่าง ไม่สามารถเปิดเผยได้จนวันตาย แต่เชื่อเถอะครับ สำหรับผมแล้ว คงมีไม่กี่อย่าง ที่เราจะเลือกหยิบจับ ส่วนนั้น ส่วนนี้ มาเขียนเป็น blog และคงไม่มีใครอยากเล่า ความลับของตัวเองให้ ใครก็ไม่รู้ฟังหรอกครับ เพราะนั้นเป็นสิ่งที่คนฟัง คนอ่าน ต้องนำไปคิดเอาเอง ว่า ผู้เขียน ต้องการสื่อในเรื่องใด
และการสื่อในเรื่องของความคิด ผมชอบอย่างหนึ่ง คือ ไม่มีว่า ถูก หรือ ผิด มีแต่คน อ่านแค่ไหน คนที่สนใจอ่าน ก็คงเป็นคนไม่กี่คน ที่สนใจเรา หรือติดตามสนใจเรา อาจเป็นไปได้ว่า ขณะนี้เวลานี้ อาจจะมีใครสักคน กำลังนั่งดูว่า เรากำลังทำอะไร เราคิดอะไร นั่นคือสิ่งที่เราเลี่ยงไม่ได้
แต่ผมเชื่ออย่างหนึ่ง(มีแต่ความเชื่อ จริง ๆครับ) ไม่ว่าเราจะทำอะไร นั้นคือสิ่งที่เราเลือกแล้ว เราต้องอยู่ ต้องเป็นอย่างนั้น ไม่มีใครสามารถ มาเปลี่ยนความเชื่อนั้นไปได้ นอกจากตัวเอง

เมื่อวานนั่งดูหนังเรื่องหนึ่ง ชื่อ ภาษาอังกฤษว่า Inkheart (หัวใจน้ำหมึก) เป็นเรื่องของความมหัศจรรย์ของนิทานก่อนนอน รู้เปล่าผมชอบ การจินตนาการของหนังครับ(ผู้เขียนอยากที่จะไปอยู่ในจินตนาการ) คนเราเนอะ ติดอยู่กับจินตนาการ ทุกชั่วขณะ จริง ๆ
เพราะจินตนาการ ก็คือความคิดของคนล่ะครับ เรื่องของความคิดในการจินตนาการ เป็นอะไรที่เข้าใจยากครับ จะว่ามาจากประสบการณ์ ก็ไม่ใช่ ผมเชื่อว่า เราทุกคน ในชีวิตที่ผ่านมา คงเคยฝันซ้ำ ๆ กันสักเรื่องหนึ่ง โดยหาที่ไป ที่มาไม่ได้(มาจากจิตสำนึก)
เอาล่ะ การทำใจให้ยอมรับ ทุกอย่าง ไม่ใช่ว่าจะง่าย แต่การจะเล่า จะเขียน ให้ใครสักคนอ่าน และฟังนั้น นั้นมันเป็นความสุขครับ เพราะมันเป็นสิ่งหนึ่งที่เกิดจากจินตนาการเหมือนกัน
จินตนาการว่า อยากเห็นคนรักกัน…
จินตนาการว่า อยากเห็นโลกนี้มีแต่รอยยิ้ม…
คนที่เลือก ที่จะทำ ย่อมมีความสุข ในสิ่งกระทำ…













ไปดูมาแล้วเหมือนกันอ่ะคะ ชอบมาจนต้องไปหาหนังสือมาอ่านเลยทีเดียวอ่ะ